kime ne

güzel bir hayatın içinden seslendiğim anılarım yanımda şimdi, sırıttığım fotoğraflarıma bakıyorum, yanımda sıkı sıkı sarılan birileri var bana ve umutlarıma... bilmeden döndüğüm bir sapak oldu galiba güneşi daha parlak görmeye çalıştığım seyahatimde.... bir türlü bulamadım nerden çıktım ben rotamdan yol o kadar nazik ve tevazu doluyken şimdi atıldığım karanlığın içinde kimse yok beni çekip çıkaran, etraf çoraklaşırken bu iklimde gülen gözlerim ıslak dudaklarım yok artık...

aldığım nefes burnumu bile sızlatmıyo havanın acı bir tadı bile yok, düşleyemediğim bir umutsuzluk sardı yine gecelerimi, yalan sözlerle etrafımı kuşatan akbabalar sanki gölgemin eğildiği her adım biraz daha biniyorlar sırtıma ya düşersem diye.

sahte ki sözler,
havada bir uğultu var yine,
sanki kapı mı çaldı,
bana müsade artık, bizimkiler bekler şimdi...

Hiç yorum yok: